Hoe was het bij pappa?
Leuk.
Wat hebben jullie gedaan?
Niks. We zijn naar het zwembad geweest
en daarna gingen we thuis in bad.
Hij begon me overal te zoenen
en toen moest ik zijn pik zoenen.
Hij stak hem in mijn mond en - heel raar -
plotseling begon hij te spuiten.
Ik moest het doorslikken.
Het smaakte naar niks.
Ik weet niet waar het naar smaakte.
En hij begon mijn kutje te likken.
Dat was wel grappig.
Daarna hebben we kroketten gegeten,
met patat en mayonaise. Lekker.
Geen piano, reumatische vingers
toch muziek: de noten zwart
op papier, voorzichtig schuivende
vingers en de melodie in zijn hoofd.
Genietend van de harmonieën
maat en ritme, zelfs de klankkleur
dankzij herinnering aan eens gegeven
concerten, nu zonder applaus.
We moeten leren kijken
wat we kunnen zien.
Met ons hele netvlies
kunnen we een groot
waarnemingsgebied onderscheiden
een schetsmatige tekening.
Elke contour heeft een uit-
gesproken zeggingskracht.
In het centrum van het netvlies
ligt een klein gebied, de fovea
diameter één millimeter
een blikveld van één graad
(zien van een duimnagel
bij gestrekte arm)
Je gaat rond met je oog
plakt de beeldjes aan elkaar.
De flesjes van moeder
Op een rij stonden ze
voor de spiegel, om
naar te kijken alleen.
Op een dag dronk
ik ze allemaal leeg
zoet en spannend .
De dokter in het ziekenhuis
zei dat ik geluk had
dat ze bijna leeg waren.
==
Zwemles
Vanmorgen in het zwembad allemaal garnalen
met hun kleine lijfjes, kopjes boven water
zwommen ze bijna rechtstandig, zoals zeepaardjes.
Ik zag ze onder water door mijn duikbril
mager, bijna doorzichtig, in scholen voor mij uit.
Later hadden ze kleren aan en ze zwommen
moeizaam op bevel van de badmeester
klommen op de kant, stroopten de vellen af
en sprongen achter elkaar weer het water in.
De man was wel vriendelijk, maar toch
galmde zijn zware stem over het water.
===
Opruimdienst
Ene hand in zijn zak
speelt de andere met een papiertje
lange stok met grijpertje.
Papiertje laat zich niet pakken.
Hij heeft alle tijd
in zijn oranje jas
om het verkeer te waarschuwen.
Papiertje heeft pret.
==
Kinderen in de winter
Alle vragen over taal staan te dringen in de sneeuw
als kinderen leren lezen, binnen in de warmte.
Trots roepen zij: 'Jong geleerd, oud gelezen!'
'Wat zeg je? Wil je in het bos boeken ontdekken?'
Luister naar de meesterverteller, zoek de schat
onder de sneeuw, op weg met de anderen.
Zet je handschrift in de sneeuw en schrijf
op de maat van de vallende vlokken.
Zo veel? Ja, zo veel. Zie hoe het sneeuwt
op de computer, tussen zon en maan
dwarrelen de woorden. Vang ze maar
en maak je eigen sneeuwman, -vrouw.
Alles valt op zijn plaats in het sneeuwen, lezen.
=
Tekenen
Ik was Onfim, zeven jaar.
Achthonderd jaar geleden
tekende ik op berkenschors
hoe ik te paard mijn speer wierp
naar een vijand, ik tekende
wat ik wilde worden en
waar ik bang voor was:
een vuurspuwende draak.
Ik tekende handen als harken
hoofden met grote ogen.
Ik wist niet dat mijn achter-
achter-, achter-, achter-
kleinkinderen het net zo zouden doen.
Niet dat ze er nog zijn als wij al weer
verdwijnen, maar zo stil ademen
dat het niet te horen is en nog minder
te zien. Ze laten zich vatten als een steelpan
laten zich vol- of leeggieten, geduldig
wonend in hun belijning, stoffelijkheid.
Het zijn de dingen die getuigen
van de leegte en de volte.
Ze staan in hun ongeduide omgeving
op te vangen hoe we kijken naar hun lot.
Ze staan te treden uit de schaduw
en wij weten: bewustzijn houdt van licht.
In Logabirum kijken we naar vogels
zitten in de achterbak, drinken koffie
eten iets, terwijl we luisteren naar
gezang, getjilp, gefluit, geritsel.
We zijn in Duitsland, ja, maar de zon
schijnt, we zijn weer vrienden en wie
we tegenkomen groet op z'n Saksisch.
Verderop kijken we naar gelukkige varkens
die heel veel ruimte hebben in een weiland
met hokken om te schuilen, met stro
waar op de kinderen worden geboren
allemaal voor de slacht, ja, zegt een man:
'De Hollanders zijn dol op onze varkens.'
De schilder en zijn model
O, die eeuwige derde: de pop
kijkt er van op, de pop
wil er niets mee te maken hebben.
De schilder wordt een figuur.
Hij ziet zijn 15de eeuwse lichaam
dat de laat-middeleeuwse tuin
wil schetsen en niet het model:
het meisje met het mannenbeen
ziet niets: zij kijkt naar binnen
staat naakt in de koude kamer.
Anemonen op de schoorsteenmantel
zakken tot hun nek in de witte
cylinder naast de veel te grote
zilveren vaas met blauwe akelei.
Achter haar heup ligt het zelfde
zware licht als op zijn linkerarm.
De verhoudingen zijn zoekgeraakt.
Wat wil die kleine pop verzwijgen?
Hoog zijn de luiken, smal geopend.
Het gif van de bloemen loopt
over de blauwe vloer naar de kijker.
